Przekazywanie wiary

(214 - styczeń - marzec 2017)

Między mamą i tatą

Jacek Skowroński

W niektórych środowiskach pojawia się pogląd, jakoby to tylko ojciec miał wpływ na wiarę dzieci. Wychylenie wahadła w drugą stronę to też nie jest właściwy kierunek

Zwróćmy uwagę, że w powyższych postulatach zawsze jest mowa o rodzicach, a nie o mamie lub tacie. Można jeszcze spotkać poglądy, że za wychowanie religijne dziecka odpowiedzialna jest matka, a ojciec w tej kwestii niewiele ma do powiedzenia. Faktycznie często tak bywało, że to matka (a czasem babcia) była głównym czynnikiem motywującym dzieci do podjęcia religijnych obowiązków, ale to przecież nie oznacza, że tak być powinno. Chwała tym rodzicielkom, które w sytuacji, gdy ojciec nie angażował się w przekazywanie wiary dzieciom, same próbowały nadrobić zaległości i wychowywały dzieci w wierze. Nie jest to jednak sytuacja wzorcowa. W wielu sprawach matka nie jest w stanie zastąpić ojca, a ojciec matki. To się wiąże także z pojawiającym się w niektórych środowiskach poglądem, jakoby to tylko ojciec miał wpływ na wiarę dzieci. Wychylenie wahadła w drugą stronę to też nie jest właściwy kierunek. Dziecko do duchowego wzrostu potrzebuje świadectwa obojga rodziców, którzy przeżywając w sposób integralny swoją wiarę, stają się wiarygodnymi świadkami Chrystusa wobec siebie i własnych dzieci. Obserwowanie relacji między mamą i tatą oraz ich wspólnego odniesienia się do Boga jest dla dziecka ważnym elementem rozwoju duchowego. W ten sposób dziecko wzrasta w naturalnym, najbardziej podstawowym środowisku wiary przeżywanej nie w sposób indywidualistyczny, ale we wspólnocie. W takiej rodzinie relacje międzyludzkie mogą stawać się odbiciem relacji miłości osobowej w Trójcy Świętej, kształtując w dziecku więź z Bogiem, który jest Miłością.

Kolejnym ze stereotypów, z którym powinniśmy się zmierzyć jest ograniczanie przekazywania wiary do nauczania, do mówienia o Panu Bogu i o historii zbawienia. To oczywiście jest konieczne, ale nie można na tym poprzestawać. Wiara dziecka kształtuje się przede wszystkim przez naśladowanie najbliższych mu osób. Świadectwo życia religijnego rodziców ma istotne znaczenie w wychowaniu dziecka. Dobry przykład rodziców, którzy żyją w prawdzie i sami realizują to, czego oczekują od dziecka jest najlepszym sposobem na właściwe wychowanie religijne. Poprzez świadectwo wiary rodzice mają nie tylko mówić o Chrystusie, ale przede wszystkim pozwolić im Go zobaczyć. Rodzice mogą jednak przekazać tylko taką wiarę, jaką sami posiadają. Wynika z tego obowiązek troszczenia się o własny rozwój duchowy, o coraz lepszą relację z Panem Bogiem. Rodzice, którzy nie zapominają o własnej formacji religijnej mogą stawać się w ten sposób lepszymi świadkami wiary dla swoich dzieci. 

 

To tylko fragment artykułu, całość w drukowanym "Wieczerniku".